• Dagmar

Donsveertje in de wind

Bijgewerkt: 13 aug 2019



Het was een warme nazomerdag.

Toen ik mezelf zag wegzweven in de wind.

Mijn hart was zo zwaar geworden, dat ik het niet meer kon dragen.

Bovenop de zwanenbrug kwam ik tot stilstand. Uitgeput en moe.

Van buiten zag het er niet erg spectaculair uit.

Voorbijgangers zagen een vrouw van haar fiets stappen. Dat was alles.

Maar van binnen was er iets losgebarsten en de pijn was vastberaden te ontsnappen.

Ik probeerde de pijn in mijn hart nog iets langer verborgen te houden.

Misschien kon ik na een korte pauze nog iets verder. Een klein stukje maar.

Ik voelde een harde klap in mijn gezicht.

Mijn hoofd duizelde en kraakte. Het werd stil.

Word wakker. Zei de zwaan.

En toen ik heel zachtjes mijn hand op mijn hart legde, brak het open.

Gevolgd door een hartenkreet dat via mijn keel wist te ontsnappen.

Wat zie je? Vroeg de zwaan.

Het licht scheen nu door mijn gebroken hart naar buiten.

Ik knipperde met mijn ogen en zag de nachtmerrie die ik zelf had gecreëerd.

Ik keek naar het hoge witte gebouw voor me.

Ik keek naar de andere kant van de brug.

De weg naar mijn huis.

Ik zag het nu heel helder.

Ik kon niet meer verder.

Ik kon niet meer terug.

Dit was het eindpunt voor mij.

Dat zijn gevaarlijke gedachtes als je bovenop een brug staat.

Mijn hart ging tekeer, mijn hoofd sloeg op hol.

Ik was mezelf kwijt geraakt in het labyrint en ik wilde er uit.

Maar waar was de uitgang? Ik was bang geworden.

Wat zou er met mij gebeuren? Met mijn kinderen?

Was ik bereid de ultieme prijs te betalen voor vrijheid?

Ik deed mijn ogen dicht en bereidde me voor op de oneindige leegte.

Wat had ik te verliezen?

Ik ademde in, ik ademde uit.

Ik opende mijn vleugels om het avontuur te omarmen.

En liet me meenemen door de wind.

0 keer bekeken

Volg Dagmar

  • SoundCloud - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

 

GEEN KUNST creaties

3437 ZR - Nieuwegein